Met een VHS tape onder de arm fietste ik naar de woning van dichter, romancier en columnist Remco Campert (1929-2022) aan de Jan Luijkenstraat in Amsterdam Zuid. Ik wilde mijn korte film Lament aan hem persoonlijk overhandigen en vragen om zijn goedkeuring.
Nerveus zocht ik naar het juiste huisnummer. Een fraai en elegant huis. Wat ga ik doen wanneer meneer Campert mij uitnodigt om binnen te komen? Neemt hij zonder meer mijn envelop in ontvangst? Minutenlang stond ik besluiteloos aan zijn houten voordeur met een goudkleurige brievenbus en staarde aarzelend naar de deurbel.
Ik verschoot. Een postbode drukte de post geadresseerd aan Remco Campert in mijn handen. Boven op mijn envelop lag nu een dikke stapel zaterdagpost. Met een klik ging de voordeur vanzelf open en ik liep naar binnen. Een statig entree van marmer. In de hal aan de voet van oude deftige trap bekleed met een rode loper bleef ik stilstaan.
Parmantig daalde hij de trap af. Zo zien postbodes er tegenwoordig uit. Onhandig zocht ik naar woorden. Ja uw post meneer Campert… stamelde ik. Leg daar maar neer.
Ietwat gedesillusioneerd liep ik naar buiten, stapte op mijn fiets en reed naar huis. De lente liet zich voorzichtig zien.
Vergenoegd ontving ik enkele weken daaropvolgend een teken van erkenning van Uitgeverij De Bezige Bij en Remco Campert.
Lament | text: Remco Campert | voice: Jan Decleir | video: Elton Eerkens | translation: Donald Gardner | with the permission of Remco Campert and literary publisher ‘De Bezige Bij’
Licensed under Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International
Remco Wouter Campert maakte deel uit van de literaire stroming van de Vijftigers. In 1976 won hij de P.C. Hooft-prijs voor zijn poëzie en in 2015 de Prijs der Nederlandse Letteren voor zijn literaire oeuvre. Bron: Wikipedia
Lamento
Hier nu langs het lange diepe water
dat ik dacht dat ik dacht dat je altijd maar
dat je altijd maar
hier nu langs het lange diepe water
waar achter oeverriet achter oeverriet de zon
dat ik dacht dat je altijd maar altijd
dat altijd maar je ogen je ogen en de lucht
altijd maar je ogen en de lucht
altijd maar rimpelend in het water rimpelend
dat altijd in levende stilte
dat ik altijd zou leven in levende stilte
dat je altijd maar dat wuivend oeverriet altijd maar
langs het lange diepe water dat altijd maar je huid
dat altijd maar in de middag je huid
altijd maar in de zomer in de middag je huid
dat altijd maar je ogen zouden breken
dat altijd van geluk je ogen zouden breken
altijd maar in de roerloze middag
langs het lange diepe water dat ik dacht
dat ik dacht dat je altijd maar
dat ik dacht dat geluk altijd maar
dat altijd maar het licht roerloos in de middag
dat altijd maar het middaglicht je okeren schouder
je okeren schouder altijd in het middaglicht
dat altijd maar je kreet hangend
altijd maar je vogelkreet hangend
in de middag in de zomer in de lucht
dat altijd maar de levende lucht dat altijd maar
altijd maar het rimpelende water de middag je huid
ik dacht dat alles altijd maar ik dacht dat nooit
hier nu langs het lange diepe water dat nooit
ik dacht dat altijd dat nooit dat je nooit
dat nooit vorst dat geen ijs ooit het water
hier nu langs het lange diepe water dacht ik nooit
dat sneeuw ooit de cipres dacht ik nooit
dat sneeuw nooit de cipres dat je nooit meer
1995, Remco Campert
Uit: Dichter
Uitgeverij De Bezige Bij, Amsterdam
